Inspirado nos tecidos de pesca galega, a proposta baséase en seis estratéxias complementarias que constrúen un novo tecido urbano, sostible e cívico, construído dende unha visión territorial e co obxectivo de recuperar os elementos de escala humana propios do lugar.

CONCURSO INTERNACIONAL NUSOS I CRUÏLLES
El futur de les infraestructures viàries
(Área Metropolitana de Barcelona)

Les zones de vora urbana deixen de ser fronteres i es converteixen en espais de connexió. El plantejament d'aquesta proposta posa l'accent en les sinergies entre els usos productius que sostenen la vida i el paisatge del Parc Agrari del Baix Llobregat. Les infraestructures viàries deixen de ser una barrera i passen a articular els cicles dels processos productius i ecològics.

Es proposa reconvertir el nus en una àrea productiva d'innovació i altres usos per potenciar els cicles naturals i activar l'ecosistema urbà i ambiental, amb una estació intermodal que configura una nova centralitat en un espai d'alta accessibilitat i també representa una fita per al nou model de paisatge productiu. Es recupera el parcel·lari històric i es tecnifica l'agricultura, es plantegen espais productius compatibles amb altres usos i es proposen diverses tipologies d'habitatge.

Es tracta d'una proposta força atrevida que aposta per reciclar els traçats existents, alhora que transforma totalment el nus introduint-hi un edifici icònic que pretén resoldre la intermodalitat. (AMB)

Na arquitectura clásica, a stoa (στοά en grego) é un espazo porticado cuberto, de planta rectangular, conformado mediante unha sucesión de columnas. Trátase dun espazo público, xeralmente situado no ágora, protexido do sol e a choiva, que xera un escenario idóneo para actividades sociais, eventos multitudinarios, comercio e funcións representativas. Recorremos aquí a esta tipoloxía polas súas alusións á sobriedade e o civismo.

Consideramos o concurso de ideas para a remodelación da Praza dos Belgas de Collado Villalba unha oportunidade para revalorizar un espazo público central e con usos moi consolidados que, con todo, actualmente ten algúns problemas de ordenación que limitan o seu potencial como un lugar de encontro cívico integrador.

Tomando como punto de partida e reforzando a condición actual da praza como gran baleiro acoutado - xerado por uns usos que ao longo do tempo requiriron dun amplo espazo flexible e diáfano, que centrifuga ao perímetro as infraestruturas urbanas, o mobiliario e o tráfico -, a proposta de reordenación baséase na construción dunha gran plataforma levemente inclinada coutada perimetralmente por unha pérgola.

Concíbese como unha infraestrutura cívica que consolide o programa actual complementando os usos existentes (mantense o mesmo número de postos de mercado, a mesma capacidade para exposicións, o mesmo aforo para eventos multitudinarios, as prazas de aparcamento,...).

A mellora da urbanización resolve as carencias identificadas (falta de confort e accesibilidade, interrupcións nos percorridos, ausencia dun mobiliario urbano adecuado para fomentar a estancia ,...).

Proponse unha praza concibida para ser escenario das actividades cotiás pero tamén dos eventos extraordinarios da cidadanía. A proposta tamén respecta escrupulosamente a vexetación existente, prestando especial atención ao Pino que protagoniza o espazo na actualidade. Ademais, para a definición final dos novos usos que albergará a pérgola, contémplase a posibilidade de incorporar un proceso de participación cidadá que inclúa as necesidades e desexos da veciñanza.

Un almorzo de domingo no balcón de casa, a exposición de escultura dunha artista local, un horto urbano onde maduran tomates ao sol, unha obra de teatro das veciñas do barrio, un bo libro de Margarit ao amencer, un concerto de violín da veciña do terceiro,... As manifestacións cotiás dunha veciñanza son innumerables7 e a rexeneración das medianeiras da plazoleta de la Rosa é unha gran oportunidade para construír unha infraestrutura cívica que as potencie.

As proposta “OMBRES DE SALA I ALCOVA” materialízase como unha celosía detrás da cal emerxen intermitentemente os diferentes actos do día a día. Tanto se se trata de actividades programadas (arte, asembleas, talleres, mercados, feiras, ...) como de accións cotiás (xogos de nenos, espazos de lectura, relación e descanso, ...), as fachadas que rodean a praza deixan de ser cegas medianeiras residuais para converterse nunha escenografía onde a cidadanía expresa a súa devir.

Con isto alárgase o ámbito de relación entre o privado e o público, xerando espazos de confluencia do dominio doméstico e o urbano.

A intervención intégrase coa contorna, intensificando algúns aspectos como o fragmentario do tecido, a diversidade da veciñanza, o rugoso da materialidade, ou o carácter íntimo da praza; incorporando unha nova capa semántica no palimpsesto que configura a paisaxe urbana.

CONCURSO PARA EDIFICIO INSTITUCIONAL E DE I+D DA UNIVERSIDADE DE VIGO

CONCURSO PARA O CLUBE NÁUTICO DA ILLA DE AROUSA

Imaxinemos un lugar no que bailan con liberdade persoas e libros, pero tamén ordenadores e árbores; xoguetes e calculadoras; silencios e gargalladas; luces e penumbras…

Imaxinemos tamén que este lugar ten espazos serenos e espazos lúdicos; espazos amplos e espazos reducidos, espazos abertos e espazos domésticos; espazos tradicionais e espazos para o experimento…

Imaxinemos este escenario como un bosque que recibe con xenerosidade a ávidos recolectores de contos e tenaces exploradoras de novelas; a anciás cargadas de sabedoría e nenos famentos de experiencia, a adolescentes escapando do tedio e poetas en procura de inspiración…

A nosa proposta para a nova biblioteca de Las Tablas non é máis que iso: un bosque diverso e xeneroso, repleto de froitos silvestres que colleitar. Un lugar no que bailan con fluidez corpos e libros entrelazados mentres producen coñecemento intensamente, pero case sen darse conta.

ADAPTABLE MACHINE FOR URBAN DEMONSTRATION
Tres fases, tres escalas, tres formas de liberdade de expresión

A nosa proposta para o concurso internacional de ideas DESIGNING FOR FREE SPEECH “flúe nas rúas e sitúase nas prazas”. Goberna o espazo temporal e colectivamente. Como na deriva situacionista, constrúe espazos na cidade que xeran as condicións para estimular, promover e fomentar a liberdade de expresión, as interaccións e as manifestacións públicas.

Nace nos barrios neoiorquinos a “Adaptable Machine for Urban Demonstration” como a materialización do desexo xeral de cambio social. É un complemento urbano que permite que o espazo público sexa un punto de encontro, un taboleiro de anuncios, unha área de descanso para o xantar, un mercado libre, un cinema, unha sala de concertos, un muro de grafiti, unha área de reunión, un taller, unha aula...

A proposta, realizada en colaboración con MMASA, foi premiada e exposta no Center for Architecture do American Institute of Architecture